Tijdens het begin van de wandelling liep hij anderhalve meter voor mij.
Nu ben ik een stevige doorloper, maar dit kon ik zelfs niet bijhouden.
Wat levert dit tempo je op? , vroeg ik hem. Hij vertraagde en kwam naast me lopen. Voor het eerst kon hij mij langer dan een paar seconden aankijken. Er was ECHT contact, voor mijn gevoel.
Hij antwoorde: Gewoon. Dit was wat hij altijd deed. Hij wist niet anders. En ja, zo was dat hem ook van jongs af aan door zijn omgeving gestimuleerd. Het had hem veel gebracht.
Alle antwoorden vanuit hemzelf. Niet doorgevraagd, maar stilte laten vallen. Ruimte geven.
Daarna kun je in mijn ogen als coach twee dingen gaan doen in zo’n traject:
Analyseren van gisteren:
Kijken waar het patroon vandaan komt en daar een analyse of woorden op loslaten. Om met inzicht en het patroon te doorbreken.
Of de hier en nu aanpak.
Prima om even te duiden waar het vandaan komt en doorrrr. Het trainen van nieuwe patronen. Hij had zelf namelijk al door dat het patroon van snelheid hem niet altijd meer diende.
Wat ik met hem deed?
Langzaam wandelen (wat hem eerst tot ergernis bracht!) en stiltes laten vallen in gesprek om echt te kunnen luisteren. Naar een ander en naar hemzelf.
Waarom hij een traject met mij aanging? Omdat hij veel onrust in zijn hoofd ervaarde en niet meer altijd het idee had dat hij door zijn collega’s begrepen werd.
Reactie plaatsen
Reacties